biographynews.pages.dev


De groene slang biografie

De Groene Slang is het centrale personage in het symbolische sprookje Das Märchen uit 1795, geschreven door Johann Wolfgang von Goethe. Het personage staat symbool voor transformatie, wijsheid en de verbinding tussen de materiële en geestelijke wereld.

Auteur
Johann Wolfgang von Goethe
Eerste publicatie
1795 (als onderdeel van Unterhaltungen deutscher Ausgewanderten)
Literair genre
Symbolisch sprookje / Alchemistische allegorie
Kernmotief
Zelfopoffering en collectieve vernieuwing

Ontstaan en context

Goethe schreef het verhaal tijdens de nasleep van de Franse Revolutie. Hij zocht naar een manier om maatschappelijke en individuele harmonie te verbeelden zonder direct politiek commentaar te leveren.

Het verhaal wordt vaak beschouwd als een van de meest complexe alchemistische allegorieën in de wereldliteratuur.

Kenmerken van het personage

In het begin van de vertelling is de slang een aards wezen dat goud consumeert om licht te kunnen geven. Dit licht stelt haar in staat om de verborgen structuren van de wereld, zoals de onderaardse tempel, waar te nemen.

De belangrijkste eigenschappen van de slang zijn:

De transformatie

De biografie van de slang bereikt een hoogtepunt in haar besluit tot zelfopoffering. Door haar lichaam weg te schenken, vormt zij een permanente brug over de rivier die de twee rijken in het verhaal scheidt.

  1. De slang vormt eerst een tijdelijke brug met haar eigen lichaam.
  2. Zij kiest ervoor om te sterven en in edelstenen te veranderen.
  3. De overgebleven stenen vormen de fundering voor een blijvende verbinding tussen de mensheid en het ideaal.

Symbolische betekenis

In de literatuurwetenschap wordt de slang vaak geïnterpreteerd als de menselijke rede of de zintuiglijke waarneming die zichzelf moet overstijgen. Binnen de antroposofie van Rudolf Steiner kreeg het personage een centrale rol als symbool voor de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn.

Zie ook